فاینال اسپورت نیوز- محمد علی‌آبادی رییس سازمان تربیت بدنی ایران روز دوشنبه با حضور در آكادمی ملی المپیك از اردوهای تیم‌های ملی بوكس و تكواندو دیدار وبه ملی‌پوشان اعزامی به المپیك وعده زمین داد.

علی‌آبادی تاكید كرد: قول می‌دهم هركدام از ملی‌پوشان بوكس كه موفق به كسب مدال در المپیك شوند و قصد ساخت مجموعه‌ای را داشته باشند زمین رایگان در اختیار آنها قرار داده و علاوه بر آن پنجاه درصد از مبلغ هزینه به عنوان وام و 30 درصد نیز به عنوان هزینه‌ی احداث از طرف سازمان پرداخت شود .

این وعده ها در حالی داده می شود که باشگاه های مطرح پایتخت، از داشتن یک زمین تمرینی مناسب و استاندارد محروم هستند و باید در زمین کارخانجات  تمرین کنند.

گویا حالا حالا ها ترفند دادن وعده دروغین پول و زمین و سکه و ماشین به ملی پوشان در ورزش این سرزمین کاربرد دارد و مسئولین با این روش قدیمی همچنان ورزشکاران را ترعیب می کنند که با کسب مدال، برای آنها اعتباری  بگیرند و کم کاریها و نقاط ضعف موجود در ورزش ایران  را بپوشانند.

ورزشکارانی که در  وضعیت نامناسب مالی و با مشکلات فراوان زندگی کوتاه قهرمانی خود را سپری می کنند و تنها نام ملی پوش و حرفه ای بودن را با خود یدک می کشند،

ملی پوشانی که  با کسب مدال باید هم خواسته های خود و یک ملت را و هم خواسته های مسئولین را براورده کنند .

ورزشکارانی که قبل از رفتن به مسابقات آنقدر وعده های قشنگ و فریبنده  می شنوند که تا بروی صندلی هواپیما می نشینند،  چشمانشان نا خوداگاه بسته می شود ، لبخند ملیحی می زنند و با پرواز هواپیما در رویاهای خود که همانا قهرمانی و بعدش گرفتن جایزه های درست حسابی است پرواز می کنند.

آنها پرواز می کنند و در میدان مسابقه فرود می آیند، خود را برای مبارزه آماده کرده و با تلاش، استقامت و اراده ای آهنین مقابل حریفانشان قرار می گیرند و در نهایت با استفاده از فرمول غیرت طعم شیرین قهرمانی را می چشند و مدالهای رنگی را به گردن می اندازند.

بعد از کسب مدال به ایران باز می گردند، اما در فرودگاه خبری از مسئولین نیست، مردم عاشق و خبرنگاران دور تا دور آنها حلقه می زنند، عکس می گیرند، گزارش تهیه می کنند  و بعد از چند دقیقه مراسم استقبال تمام می شود.

یک ماه می گذرد، خبری از جایزه ها و وعده ها نمی شود، به فدراسیون ها مراجعه می کنند، اما در دفتر فدراسیون  باید منتظر بمانند تا آقای رئیس تلفنش با بستگانش تمام شود.

یک ساعت بعد با دست خالی به سمت خانه بر می گردند، چند ماهی همچنان سکوت می کنند، تا اینکه کاسه صبرشان لبریز می شود و با چند  روزنامه ورزشی  گفتگو می کنند و سخن از مشکلات شخصی و وعده های دروغین مسئولین  می گویند.

چند روز بعد به فدراسیونها احظار شده و  به دلیل بیان واقعیت ها و انتقادات یا از تیم ملی اخراج می شوند یا مورد تهدید و محرومیت  قرار می گیرند.

تنها کافی است پای درد دل قهرمانان سرشناسی که چندین سال افتخار آفرین بوده اند چون رضازاده، حدادی ، دبیر و خیلی های دیگر بنشینید و به حرفهای آنها گوش  فرا دهید تا به این واقعیت تلخ  پی ببرید.

در بیشتر کشورهای جهان، ورزشکاران حرفه ای نه تنها از طرف دولت حمایت مالی می شوند ، بلکه با حضور در فیلم ها و پوسترهای تبلیغاتی برای خود درآمد های میلیونی  دارند، در حالی که می بینیم در ایران،  ورزشکاران را حتی از  حضور در تبلیغات محروم می کنند ، بدون اینکه به فکر زندگی و آینده آنها باشند.